Po sportowo-wyczynowym dojechaniu nad Wigry i zaliczeniu rekordu dystansu dziennego pora była zacząć się rozkoszować rekreacyjną stroną wyjazdu. Pora była się też spotkać z ekipą.

Eklipę przywiózł spóźniony pociąg z Białegostoku i po szybkim zapoznaniu się podążylismy w kiedunku Budziska i litewskiej granicy.

Tego dnia wiało w pysk chyba jeszcze gorzej niż wczoraj. Wiatr był zimny (podczas gdy wczoraj był upał), porywisty i silny. Naprawdę dziękowałem losowi, że dziś już mam przy sobie Ekipę, gdyż jadąc sam, chyba bym się zwyczajnie poddał. Tymczasem w piątkę posuwaliśmy się naprzód dość sprawnie, pracując zgodnie przy walce z wiatrem i stanowiąc naprawdę zgraną grupę.

Przy okazji chciałbym przekazać słowa uznania dla litewskich kierowców. Mimo że jadąc klasycznym wachlarzem niejednokroć zajmowaliśmy całą szerokość pasa na zwykłej jezdni, to jednak nikt na nas nie trąbił! Każdy doganiający ciepliwie czekał na możliwość wyprzedzenia naszego peletoniku dokładnie tak, jakbyśmy byli - nie przymierzając - traktorem, który nie może zamienić się na zawołanie w węża ;)
Za inteligencję, szacunek i kulturę litewskich kierowców wielkie brawa!!

Tak walcząc z przeciwnościami dotarliśmy do Kowna. Miasto samo w sobie nie rzuca na kolana i przyznam, że byłem nieco rozczarowany. Jedyną godną uwagi budowlą było coś, co nazwano zamkiem, a tak naprawdę nie wiadomo było, co to ;)

Po przebiciu się przez miasto zrobiło się późno, więc podążyliśmy w stronę miejsca zaplanowanego noclegu. Miejsce znajdowało się gdzieś w 1/3 drogi do Wilna i było miejscem dzikim. Po niezbyt długich poszukiwaniach w bok od szosy udało nam się namierzyć niezłą miejscówkę, ale po chwili przyszedł jakiś miejscowy i zaczął coś niezrozumiale marudzić. Wynieśliśmy się więc. Kolejna próba (na obrzeżach sadu w pobliżu miejscowości Žiežmariai) była już udana i noc spędziliśmy kulturalnie, choć nieco marznąc.

Ciąg dalszy nastąpi...